Writing
ഓണനാളിലെ കാത്തിരിപ്പ്
രാജേഷ് ദുബായിൽ എത്തിയിട്ട് ഇരുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഇരുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസജീവിതം.
ആദ്യകാലത്ത് കുടുംബവും അവനോടൊപ്പം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീടൊരിക്കൽ കുടുംബം നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. രാജേഷ് മാത്രം ദുബായിൽ തുടർന്നു. ജീവിതം വീണ്ടും ഒരു ബാച്ചിലർ ജീവിതമായി.
ആദ്യമൊക്കെ സുഹൃത്തുക്കൾ അവനെ ആഘോഷങ്ങൾക്കും യാത്രകൾക്കും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും വിളിക്കുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ പതിയെ പതിയെ ആ വിളികൾ കുറഞ്ഞു.
അത് ആരും മനപ്പൂർവം ചെയ്തതായിരുന്നില്ല.
ഫാമിലിയായി പുറത്തുപോകുമ്പോൾ ചെലവ് എല്ലാവരും ഷെയർ ചെയ്യും. രാജേഷ് ഒറ്റയ്ക്കായതിനാൽ അവന്റെ ഭാഗം കുറവായിരിക്കണമെന്നൊന്നുമില്ല. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവന്റെ പങ്ക് മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ കൂടുതലായി വരും.
ആ ചെറിയ അസൗകര്യം പതിയെ ഒരു വലിയ അകലം സൃഷ്ടിച്ചു.
പിന്നീട്...
വിളികൾ കുറഞ്ഞു.
മെസ്സേജുകൾ കുറഞ്ഞു.
ആഘോഷങ്ങളിലെ രാജേഷിന്റെ സാന്നിധ്യം കുറഞ്ഞു.
അവസാനം, ആഘോഷങ്ങൾ രാജേഷിന് തനിച്ചുള്ളതായി മാറി.
ഓണമോ വിഷുവോ ആയാലും, ഏതെങ്കിലും ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കും. കുറച്ച് നേരം പുറത്തിരിക്കും. പിന്നെ നേരെ റൂമിലേക്ക്.
ആരും ചോദിക്കാത്ത ഒരു ചോദ്യം അവന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം ബാക്കിയായി:
“ഞാൻ ആരുടെയും ജീവിതത്തിൽ ഇനി ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരാളായോ?”
അന്ന് ഓണദിവസവും രാജേഷ് അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.
എവിടെ പോകണം?
ഏത് റെസ്റ്റോറന്റിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കണം?
എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് മെട്രോ സ്റ്റേഷനു സമീപമുള്ള ആ പാർക്കിലെത്തി.
പാർക്കിൽ അധികം സീറ്റുകൾ ഒഴിവുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ ഒരു സ്ത്രീ പെട്ടത്.
അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഫോണിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
പിന്നെ പാർക്കിന്റെ പ്രവേശന കവാടത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നു.
ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ.
രാജേഷ് പതുക്കെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സീറ്റിനരികിലെത്തി.
അവൻ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ സ്ത്രീ അവനെ ഒന്ന് നീരസത്തോടെ നോക്കി.
അവൾ ഇരിക്കാൻ കാത്തിരുന്ന സീറ്റിൽ രാജേഷ് ഇരിക്കാൻ പോകുന്നതായിരുന്നു.
അവൾ ഉടൻ തന്റെ ബാഗ് സീറ്റിൽ വെച്ചു.
പിന്നെ വേഗത്തിൽ ഇരുന്നു.
രാജേഷ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കുറച്ച് നേരം അവിടെ നിന്നു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു.
“ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ?”
സ്ത്രീ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല... എന്റെ ഫ്രണ്ട്സ് വരാനുണ്ട്.”
രാജേഷ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മാറി.
മറ്റൊരു സീറ്റിനായി നോക്കി.
പക്ഷേ ഒഴിവൊന്നുമില്ല.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ ശ്രദ്ധ വീണ്ടും ആ സ്ത്രീയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവൾ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണ്.
പക്ഷേ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ആരും വരുന്നില്ല.
സമയം കടന്നുപോയി.
ആരും വന്നില്ല.
അപ്പോൾ രാജേഷിന് മനസ്സിലായി.
അവൾ പറഞ്ഞത് വെറുതെയായിരുന്നു.
രാജേഷിന് ആ നിമിഷം ചെറിയൊരു വേദന തോന്നി.
“എന്നെപ്പോലെ തന്നെയാണോ ഇവരും ആരെയെങ്കിലും ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കുന്നത്?”
അപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ രാജേഷ് കണ്ടത് ഞെട്ടിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു.
ഒരു ഇലക്ട്രിക് സ്കൂട്ടർ ഓടിച്ചുവന്ന ഒരാൾ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട് ആ സ്ത്രീയെ ഇടിച്ചുവീഴ്ത്തിയിരുന്നു.
അയാൾ ഒരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാതെ സ്കൂട്ടർ എടുത്ത് അവിടെനിന്ന് ഓടിപ്പോയി.
സ്ത്രീ നിലത്ത് വീണ് വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു.
ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന പലരും നോക്കി.
പക്ഷേ ആരും അടുത്തേക്ക് വന്നില്ല.
രാജേഷ് ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.
അവളോട് തോന്നിയിരുന്ന ചെറിയ നീരസം അവൻ മറന്നു.
അവൻ ഓടിച്ചെന്നു.
“നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ?”
കാൽമുട്ടിലും കൈയിലും പരുക്കേറ്റിരുന്നു.
രാജേഷ് ഉടൻ ആംബുലൻസ് വിളിച്ചു.
ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചപ്പോൾ ഡോക്ടർമാർ പരിശോധിച്ചു.
ചെറിയൊരു സർജറി വേണമെന്നു പറഞ്ഞു.
അവളുടെ കൂടെ വരാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു.
രാജേഷ് അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
മരുന്നുകൾ വാങ്ങി.
ആവശ്യമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു.
അങ്ങനെ ആ അന്യയായ സ്ത്രീയുമായി അവന്റെ പരിചയം പതിയെ സൗഹൃദമായി മാറി.
സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് രാജേഷ് അവളുടെ കഥ അറിഞ്ഞത്.
അവൾ അബൂദബിയിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.
ഓണം ദുബായിൽ ആഘോഷിക്കാനാണ് ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നത്.
രാജേഷ് ചോദിച്ചു:
“ഇവിടെ ബന്ധുക്കളൊന്നുമില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“ഫ്രണ്ട്സ്?”
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അവരൊക്കെ അബൂദബിയിലാണ്.”
“പിന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് ദുബായിലേക്ക് വന്നതെന്തിന്?”
അവൾ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഓണം ആഘോഷിക്കാൻ.”
രാജേഷ് അവളെ നോക്കി.
അവളുടെ ആ മറുപടിയിൽ എവിടെയോ തന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതിബിംബം അവൻ കണ്ടു.
പിന്നീട് അവൾ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിനും ഫാമിലിയുണ്ട്. അവരൊക്കെ പ്ലാൻ ചെയ്യുമ്പോൾ... എന്നെ വിളിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നൊരു കൺഫ്യൂഷൻ അവർക്കുണ്ടാകും. എന്നെ വിളിച്ചാൽ എനിക്കായി വേറെ കാര്യങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്യണം. അതുകൊണ്ട് പതിയെ പതിയെ ഞാനും അവരിൽ നിന്ന് മാറി.”
രാജേഷ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
കാരണം...
അവൾ പറയുന്നത് അവന്റെ തന്നെ കഥയായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരത്തോടെ അവൾക്ക് ഡിസ്ചാർജ് ലഭിച്ചു.
അബൂദബിയിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള സമയമായി.
അപ്പോഴാണ് രാജേഷ് ചോദിച്ചത്:
“ഫുഡ് കഴിച്ചോ?”
“ഇല്ല.”
“എങ്കിൽ വാ. ഞാൻ ഓണസദ്യ കഴിക്കാൻ പോകുകയാണ്.”
അവൾ ആദ്യം വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
രാജേഷ് നിർബന്ധിച്ചില്ല.
പക്ഷേ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“ഞാനും വരട്ടെ?”
രാജേഷ് ചിരിച്ചു.
“അതിന് ചോദിക്കണോ?”
അന്ന് ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് ഓണസദ്യ കഴിച്ചു.
വലിയ ആഘോഷമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പൂക്കളമോ വലിയ പരിപാടികളോ ഇല്ല.
പക്ഷേ ഒരുപാട് കാലത്തിനുശേഷം...
രാജേഷിന്റെ ഓണം ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല.
ആ ദിവസം തുടങ്ങിയ സൗഹൃദം പിന്നീടും തുടർന്നു.
ആദ്യം ഫോൺ കോളുകൾ.
പിന്നെ വാരാന്ത്യങ്ങളിൽ ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങൾ.
ഒരാൾ അബൂദബിയിൽ.
മറ്റൊരാൾ ദുബായിൽ.
എങ്കിലും ഇരുവരും തമ്മിൽ ഒരു സാമ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആഘോഷങ്ങളുടെ തിരക്കിനിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ രണ്ട് മനുഷ്യർ.
ഒരു വർഷം അങ്ങനെ കടന്നുപോയി.
ഇന്ന് വീണ്ടും ഓണം.
അത് കൊണ്ടാണ് രാജേഷ് ഈ പാർക്കിൽ എത്തിയത്.
അവൻ വീണ്ടും ആ പഴയ സീറ്റിനരികിൽ നിന്നു.
വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി.
സമയം ഒന്നിനോട് അടുക്കുന്നു.
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഇത്തവണ ഓണം ഒറ്റയ്ക്കല്ല...”
ദൂരെ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ പതുക്കെ നടന്നു വരുന്നത് രാജേഷ് കണ്ടു.
അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ഓണക്കിറ്റ്.
അവൾ രാജേഷിനെ കണ്ടപ്പോൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
രാജേഷിന്റെ മുഖത്തും ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
ഒരു വർഷം മുമ്പ് അപകടത്തിൽപ്പെട്ട് നിലത്ത് വീണപ്പോൾ കൈപിടിച്ചുയർത്തിയ ആ മനുഷ്യനെ കാണാൻ...
അവൾ വീണ്ടും വന്നിരുന്നു.
ചില സൗഹൃദങ്ങൾ നമ്മൾ അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തുന്നതല്ല.
ജീവിതം തന്നെ നമ്മളെ കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നതാണ്.
ആ ഓണം രാജേഷിന് ഒരു ആഘോഷം മാത്രമായിരുന്നില്ല.
ഇരുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി, “ഞാൻ തനിച്ചല്ല” എന്ന് തോന്നിയ ഒരു ഓണം കൂടിയായിരുന്നു അത്.
